وثالثاً : جناب رسالت مآب ( صلى الله عليه وآله وسلم ) به قول صريح وتأكيد وتشديد امر به فسخ حج فرموده ، وبه سبب تثبط وتأمل در امتثال آن غضبناك شده ، پس قول صريح وامر صحيح آن حضرت را ترك كردن ( 1 ) ، از مجرد ترك آن حضرت اثبات حرمت فسخ نمودن طرفه ماجرا است ، وبدان مىماند كه كسى به ترك آن حضرت كتابت قرآن را استدلال بر حرمت آن نمايد . اما تمسك عروه به ترك شيخين واتباع واشياعشان ، پس ركاكت وبطلان وشناعت آن خود ظاهر است ، وابن عباس خود به مواجهه عروه از آن جواب شافى ووافى داده ، مزيد شناعت وفظاعت آن فرا روى أو نهاده ، چنانچه سابقاً دانستى كه ابن قيّم به روايت أعمش آورده كه : ابن عباس به جواب عروه - كه نهى أبو بكر وعمر [ را ] از متعه ذكر نموده - گفته : أراهم يهلكون . . أقول : قال رسول الله صلى الله عليه [ وآله ] وسلم ، وتقول : قال أبو بكر وعمر ؟ ! ( 2 ) پس بنابر اين روايت ، جواب عروه ، مثبت غايت ضلالت وجهالت وعناد وتعصب وسفاهت أو است كه أبو بكر وعمر واتباع واشياعشان را معارض حكم نبوي گردانيده . وبه روايت عبد الرزاق ، ابن عباس به جواب عروه - كه تمسك به عدم فعل أبى بكر وعمر نموده - گفته كه : گمان نمىبرم شما را انتها كنندگان تا آنكه

--> 1 . در [ الف ] اشتباهاً : ( كرده ) آمده است . 2 . قبلا به نقل از زاد المعاد 2 / 206 گذشت .